Bölüm 831: Jim’in borcu

Quinn, Vincent’ın hayatını deneyimlediğinde, bu belirli bir noktadan başlamıştı, en başından değil. Jim’i o anılarda kısa bir süre gördüğünü hatırlıyordu ve anladığı kadarıyla Jim, Vincent’ın Vampir şövalyeleri’nden biriydi ancak bundan daha fazlasıydı.

Teknik olarak Jim, Vincent’tan daha yaşlıydı ve nedense amcası olmasına rağmen Vincent’a her zaman büyük bir saygıyla davranmıştı. Quinn bunu Edward’a sorduğunda, ne yazık ki Edward bunun nedeninden habersizdi.

“Diğer yeteneklerin aksine bunun Onuncu Aile Lideri’ne özel bir yetenek olması gerektiğini sanıyordum?” diye sordu Quinn, Jim gibi bir Vampir Şövalyesi’nin buna nasıl erişim sağlayabildiğine anlam veremeyerek.

“Şey… bu karmaşık bir konu. Dürüst olmak gerekirse bunun bu noktaya geleceğini hiç hayal etmemiştim ama sanırım onunla olan ilişkimden sana bahsetmem gerekecek.” Vincent iç geçirdi. “Buna onun dahil olacağını düşünmek… Her neyse, sanırım Jim’i anlaman için önce sana bir soru sormam gerekiyor. İnsanların korktuğu ama vampirlerin korkmadığı şey nedir?”

Quinn’in bilmece çözmeye pek hali yoktu ama Vincent’ın bu konuya bir dayanağı olduğuna güveniyordu, bu yüzden zihnini zorladı. Tam tersi olsaydı kolay olurdu; vampirlerin güneşten korktuğu, insanlarınsa gelişmek için güneşe ihtiyaç duyduğu genel bir bilgiydi.

‘Belki de bunun tam tersidir?’

“Karanlık mı?” diye tahmin yürüttü Quinn.

“Tam olarak değil. İnsanlar sadece karanlıktan korkarlar çünkü göremezler; korkuları, karanlığın kendisinden ziyade bilinmezlik korkusudur. Hayır, benim bahsettiğim şey ölümdü. İnsan ömrü kısadır ve bazıları onunla yüz yüze geldiklerinde bunu kabullenseler bile, bu yine de korktukları bir şey olarak kalır.”

“Diğer yandan biz vampirler, bir daha uyanmamak üzere sonsuz uykuya dalacağımız zamanı kendimiz seçeriz. Bunda sıra dışı bir şey yok. İnsan ne kadar uzun yaşarsa, dünyanın eylemlerinin aynı kalıplarda tekrarlandığını o kadar çok görür ve buna dahil olmak istememeye başlar. Bunun doğamızda olduğunu söyleyebilirsin. Ancak Jim için bu doğru değildi, mantıksız bir ölüm korkusu vardı. Ne kadar uzun yaşarsa yaşasın, ölümün bir gün ona yetişeceğinden hep korkardı, bu yüzden hayatta kalmak için her şeyi yapardı.”