Bölüm 222

Antik kayıtlara göre Yggdrasil bir dişbudak ağacı olarak sınıflandırılmıştı.

Aesir panteonunun kralı ve yüce varlık olan Odin’in, fidanı bizzat dikip büyüttüğü söylenirdi; bu eylemin onun gücünü ve nüfuzunu sergilemesi bekleniyordu.

Ancak Yggdrasil’in büyümesi Odin’in bilgeliğini bile fersah fersah aşarak üç alemi—gökleri, yeryüzünü ve yeraltı dünyasını—kapsayacak şekilde genişlemişti.

Niflheim—yerin derinliklerine inen ve Cehennem Alemine ulaşan kökler.

Midgard—toprak yüzeyine çıkan ve Orta Diyar’a uzanan kökler.

Asgard—gökyüzüne yükselen ve Gök Alemi’ne bağlanan kökler.

Sıradan bir dişbudak ağacı olarak başlayan şey; ölümü, yaşamı ve bilgeliği özümseyerek tanrıların bile görmezden gelemeyeceği bir boyuta ulaşmıştı. Yggdrasil, evrendeki en büyük güç olan doğa kanunlarını temsil eder hale gelmişti.

Doğal Alemin koruyucusu olarak Yggdrasil, bir Büyük Tanrı statüsüne kavuşmuştu. Zirvesinde, adı zamanla unutulmuş bir kartal yuva yaparken, tanrıçalar Asgard’a uzanan köklerle ilgileniyor, üzerlerine Yaşam Suyu döküyorlardı.

Antik çağda Yggdrasil gerçekten de İlahi bir Ağaçtı.