Bölüm 253

Ertesi günden itibaren Leonard’ın günlük rutini inanılmaz derecede disiplinli bir hal aldı.

Artık Yarı Tanrı Basamağı’nda olduğundan uykuya ihtiyacı kalmamıştı. Bunun yerine zihnini sakinleştirmek için meditasyon yapıyor ve gözlerini şafak vakti açıyordu. Fiziksel durumunu tartmak adına birkaç büyük dolaşım döngüsünü tamamladıktan sonra, bireysel talim yapan şövalyeleri gözlemlemek üzere Altın Ejderha Tarikatı’nın talim alanlarına yöneliyordu.

Güney denizlerinde iki kez enerjilerini fazlasıyla tükettiklerinden ötürü kılıç ustalıkları her zamanki keskinliğinden yoksundu; fakat gözlerindeki alevli kararlılık hiç olmadığı kadar parlak yanıyordu. Yıllar süren durgunluk yüzünden çoktan unuttukları zaferin tadı, ruhlarının derinliklerine gömülmüş tutkuyu yeniden alevlendirmişti.

Yetenekleri az da olsa gelişmiş. Bir Dış Tanrı’nın parçasına karşı iyi mücadele etmek ilerleme kaydetmelerini sağlamış gibi görünüyor.

İlahlaşma sayesinde Leonard onların gelişimini berrak bir şekilde görebiliyordu. On yıllardır, hatta yüzyıllardır yerinde sayan Altın Ejder Şövalyeleri bile ufak da olsa bir ilerleme sergiliyordu.

Tıpkı Cardenas Atası’nın söylediği gibi, gelişim potansiyelleri tamamen sönüp gitmemişti.

Ani aydınlanma yolu onlara kapalı olsa da aşamalı yol hâlâ açık. Cardenas Atası’nın geride bıraktığı içgörüleri işleyip yeterince liyakat biriktirebilirlerse Yarı Tanrı Basamağı’na adım atmak imkânsız olmayabilir.

Şövalyelerin kılıç ustalığı ve aura kontrolündeki geleneksel talim yöntemleri sonuç vermek için bin yıla ihtiyaç duysa da Orta Topraklar’ın murimine ait ileri düzey dövüş felsefeleri bir umut ışığı sunuyordu.

Genellikle Zen koanlarını andıran dövüş sanatları yazıtları, yorumu genişletip onları dile getirilemez hakikatlere yaklaştıran birer araçtı. Fiziksel ve ruhani sınırlarını aştıktan sonra önlerindeki yolu unutan Altın Ejder Şövalyeleri için bundan daha iyi bir çözüm olamazdı.