Bölüm 48

Prima Bölgesi, On Üçüncü Cadde, kenar mahallelerden farklıydı. Burası insanların yasanın sınırlarından sapmadan yaşayabildiği bir yerdi.

Sahipsiz binalar boldu, evsizlere kalacak yer sağlıyordu ve insanlar tuhaf işlerin mevcudiyeti sayesinde hayatta kalmaya yetecek kadar para kazanabiliyorlardı. Bütün bunlar Kutsal Kilise’ye borçluydu. Soylular ve kervanlar Kilise’nin gözünden düşmek istemedikleri için, yardım malzemeleri—bol olmasa da—en azından düzenli olarak sağlanıyordu.

Yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlar garanti altına alındığında, insanlar birbirlerinin mallarına göz dikmeyi veya çalmayı bıraktılar. Bu bile, en güçlünün hayatta kaldığı ve orman kanununun hüküm sürdüğü kenar mahallelerden burayı temelden farklı kılıyordu.

Rasyonları dağıtan adam.”Bir tane daha al, olur mu? Üç çocuğun olduğunu söylemiştin, değil mi?” dedi.

“A-ah! Çok teşekkür ederim!”

Yirmi Üçüncü Bölge’den bir adam, beklenmedik nezaket karşısında gözleri dolarak başını eğdi, dağıtıcı ise sadece el salladı.

“Onları ben getirmedim ki. Gerçekten teşekkür etmek istiyorsan, oradaki binaya git ve Tanrıça’ya dua et. Kilise burada olmasaydı, hiçbirimiz böyle bir rahatlığı hayal bile edemezdik.”

Fakirler bunu iyi biliyordu. Kimsenin gelmediği bir şehirde, Kilise tek başına merkezde yeri doldurulamaz bir kurtarıcı olarak duruyordu.

Artık çocuklarını yiyecek yokluğundan aç bırakmak veya giyecek yokluğundan soğukta titremek zorunda değillerdi. Bu sokaklarda haydut veya hırsız olmaması bile, her gün devriye gezen Caesare sayesindeydi.