Bölüm 654: Çırak İkilemi

“Tozlu bir soy sopla değil de zanaatının maharetiyle yargılanan her türlü milletten insanın yaşadığı bir şehir ha? Hah! İyi masal anlatıyorsun ha. İlginç, evet… ama bir şeyin gerçek olamayacak kadar iyi olduğunu anlayacak kadar uzun süredir çeliğe çekiç vuruyorum. Bu koca, çatlak dünyada öyle bir yer yok.”

Hasim göbeğini tutarak kahkahayı bastı.

“Şu insan soyluların her daim kaynayan bir kazanları vardır. Yaz bir kenara dediklerimi, sırf taş döşeyip yolları açasınız diye kullanıyorlar hepinizi. Son tuğla da yerine oturdu mu, döküm ocağındaki cüruf misali fırlatıp atacaklar işçileri bir kenara.”

“Bana yalancı mı diyorsunuz?”

Roland gücenmiş bir tonda karşılık verdi. Albrook konusunda bu kadar sert bir direnişle karşılaşmayı beklememişti; fakat anlaşılan bu insanlar epey uzun bir süredir Süper Zindan denen devasa bir kayanın altında yaşıyordu. Ötesindeki krallık yaşanacak güzel bir yer değildi. Kölelik ve ön yargı oralarda olağan karşılanırdı, bu yüzden bu tür uygulamaları en azından kısmen reddeden bir şehrin yükselebileceği fikri akıllarının alabileceği bir şey değildi.

“Yok. Aklı başında birine benziyorsun ama bence sadece tatlı bir dile kanmışsın.”

“Kanmış mıyım?”

Roland, Hasim’in iddia ettiği şeyi tekrarladı. Yaşlı Cüce onun Albrook tasvirine inanmamış, insan soyluların dedikoduları ve vaatleriyle kandırıldığını varsaymıştı. Roland onu bütünüyle haksız da bulamazdı. Hasim, yerin katbekat altında, soyluların değil maceracıların kuralları koyduğu bir zindandaydı. Belki de burada kalmayı seçmesinin sebeplerinden biri buydu; insan otoritesinden ve diğer ırklara dayatılan kanunlardan uzak durmak.

“Evet, neyse… yeterince konuştuk. Şöyle ufacık bir göz atmama izin veremez misin? Sadece tek bir bakış canım. Diğerlerinin duymasına lüzum yok. Dudaklarım bir cüce kasasından bile daha sıkı mühürlüdür.”