Bölüm 203

Huzur Başpiskoposu, Masiu, önünde titreyen kıza tepeden baktı. Siyah saçlarının çerçevelediği tamamen renksiz yüzü, ince bir işçilikle oyulmuş oyuncak bebek benzeri hatlarını daha da belirginleştiriyordu.

“Hmm.”

“Kaybettiği kızına yeniden kavuşan bir babanın hissettiği şey bu mudur?” Ona bakarken bu hissin tadını çıkardı.

Remesia’nın hafızasında kalan halinden bariz bir şekilde büyümüştü. Artık daha uzundu ve bir zamanlar kemikli olan vücudu biraz etlenmişti. Masiu’nun gözlerinden hafif bir rahatsızlık gelip geçti.

Bu, uzun zamandır boş duran bir eve dönüp de mobilyaların ve eşyaların birinin keyfine göre yerleştirildiğini görmek gibiydi. Malının izinsiz kurcalanmış olması düşüncesi bile midesini bulandırıyordu. Masiu nefes verip şöyle dedi:

“Rem, bir zamanlar senden çok büyük beklentilerim vardı.”

Hayır, “beklentiler” kelimesi çok zayıf kalırdı. Hiyerarşi’ye ulaşma konusundaki yeteneği, Huzur’un tüm tarihinde emsalsizdi. Onun yardımıyla Valloren’i içeriden yok edebileceğinden ve “Remesia” ismini tüm kıtanın hafızasına kazıyabileceğinden bir saniye bile şüphe duymamıştı.

Ve yine de, şu anda…

“B-bana o isimle seslenme. Ben Rietta’yım.”