Bölüm 208

Gunther, dünyasına girdiğinden beri, bu üç tanrı en uzun süre yanında kalanlar olmuştu. Ona hayatta kalma tavsiyeleri veren ve hiçbir gücü olmadan yeni bir dünyaya savrulmuş bu yabancıyı destekleyen üç varlık.

İlk kez birini öldürdüğü ve avuçlarındaki his geçmediği için şafağa kadar kılıcını elinden bırakamadığı o anda bile. Kazandığı birkaç meteliği yemeğe harcayıp sonunda pis bir ara sokakta kusmaya başladığı o akşamda da. Ve nihayet alıştığı, bağlandığı paralı asker birliği ani bir haydut saldırısında tamamen yok edildiğinde, dağların arasında tek başına kaçarken bir yamaca yığılıp her şeyi bırakmayı ciddi ciddi düşündüğünde de.

Her zaman oradaydılar. Bazen arkadaş, bazen akıl hocası… tıpkı bir aile gibi.

Gunther, günün birinde onlarla yüz yüze geleceğini ve konuşacağını hayal bile etmemişti. Özellikle de böyle bir anda.

Karşılaştıklarında söyleyecek çok şeyi olacağını düşünmüştü. Ancak kelimeler boğazında düğümlendi, sıkı bir kördüğüme dönüştü. Gunther sessizce yerde oturdu, sadece onlara bakıyordu.

“Hey, ne yapıyorsun öyle yerde oturarak? Hava soğuk.”

Uyuşturucu Bağımlısı Azize ilk önce ona koştu. Açık yeşil saçları telaştan dağılmıştı ve altın rengi gözleri, ürkmüş bir ceylanınki gibi irileşmişti. Gunther’in elini tutup kalkmasına yardım etti ve yakınına sokuldu. Üzerinden taze bir bitki kokusu yayıldı. Bunu ilk kez kokluyordu ama acı verici derecede tanıdık geliyordu. Bakışlarını onunkiyle birleştiren El konuştu:

“Ben… Karşılaştığımızda söylemek istediğim çok şey vardı. Yani, o kadar çok şey yaşadın ki, hepsini tek cümleye sığdıramam ama sana çok destek oldum ve yirmi yedinci döngü boyunca seni izlemek o kadar canımı yaktı ki kendimi zor tuttum, yine de elinden gelen her şeyi yaptığını düşünüyorum ve…”

Nefesi tükendiği için kelimelerin akışı kesildi.