Bölüm 155

Çevirmen: Kül

Bölüm 155

On bir öğrenci etrafımı sardı. Şaşırtıcı bir şekilde, hiçbiri kukla değildi.

Yoksa bu gerçekten sürpriz mi?

Bir kukla için en kötü senaryo, gözle görülür yaralar almaktır. Tamamen deli olmadıkları sürece, çok azı diğerlerinin hala nefes alıp almadığını kontrol etme zahmetine girer. Ama derileri parçalanmış porselen gibi çatlayıp dökülürse, şüpheler artar. Belki de içgüdüleri vardır, derinlere işlenmiş emirler — her ne pahasına olursa olsun zarardan kaçınmak gibi.

Talis yere yığıldığı anda, yanındaki iki öğrenci bana saldırdı. Masayı altından tekmeledim. Yemekler havaya uçarken, iki elimle boş bira bardaklarını kapıp kafalarına sertçe indirdim.

Yüksek bir gürültüyle ikisi de yere düştü.

Onlara hafif davrandım. Yüzlerine nişan alsaydım, parçalar onları paramparça ederdi.

“Seni piç!” Sonra, son derece iri yarı bir öğrenci bana saldırdı. Boyuna göre hızı etkileyiciydi, ama elinde olan tek şey buydu. Havada bileğini yakaladım ve onu çürümüş bir masaya fırlattım. Ağırlığı bir değil, iki masayı kırdı. Ama bu benim sorunum değildi. Başlatan onlardı. Sonuçta, onlar sadece önemsiz tiplerdi. Onlarla başa çıkmak, biraz sinir bozucu olsa da, basitti.

Sekiz miydi, dokuz mu? İşimi bitirdiğimde, havada bir kılıç şıngırdadı. Gizlenen öğrencilerden biri kılıcını çekmişti.