Çevirmen: Kül

Bölüm 165

Sadece binanın dışında dolaşması gereken bu varlıklar neden birdenbire deli gibi içeri hücum ediyorlardı?

Düşünecek vaktim yoktu. Gözlerim en öndeki yetişkin bebeğe kilitlendi. O kükredi, ileri atıldı ve acımasız bir kafa atışıyla pencereyi paramparça etti.

Kahretsin, bu şeylerin parçalanamayacağını sanıyordum. Bir an için, Arin’in söylediği her şeyin gerçeğin tam tersi olduğunu düşündüm.

Sonra, binanın içine girmiş olan oyuncak bebek bakışlarını bana dikti. Bir oyuncak ayıya benziyordu, ama görünüşü hiç de tüylü değildi. Pürüzlü dişlerinden kalın tükürük damlıyordu ve gözleri kan kırmızısı parlıyordu. Yırtık pırtık kostümünde kaba dikiş izleri vardı, bazı kısımları ise garip bir şekilde insan derisine benziyordu. Sanki bir insan, oyuncak bebeğin üzerine kaba bir şekilde nakledilmiş gibi korkunç bir görünümü vardı.

Alderson sırtımda bağlıyken, oyuncak bebekle doğrudan çarpışmamak için yana atladım. Yanımdan gürültüyle geçerken, ağır adımlarından şok dalgaları yayıldı.

Neden bunlara “yetişkin bebekleri” dediklerini anlayabiliyordum. Binanın içindeki daha küçük bebeklere kıyasla, bu bebek bir çocuğun üzerinde yükselen bir yetişkin gibi görünüyordu. Tabii ki, az önce savaştığım Khajitta’ya kıyasla, bunlar neredeyse bir böcek büyüklüğündeydi.

Alderson’ın ağırlığı altında geniş hareketlerin imkansız olduğunu fark ettiğim anda, Khajitta’nın savaşta gösterdiği Avuç Vuruşunu hatırladım.

Bir deneyeyim. Avuç İçi Vuruşu’nun prensiplerini temel olarak kavramıştım ve denemeye yetecek kadar kendime güveniyordum.