Bölüm 217

Bölüm 217

İki yana dizilmiş şövalyeler, eş zamanlı olarak kılıçlarını çektiler ve ardından kabzalarını göğüslerine yasladılar. Beyaz bıçaklar, alınlarının hizasında dimdik yukarı bakıyordu. Bu, bir şövalyenin sunabileceği en yüksek kılıç selamıydı.

Ardından ipek kıyafetlerin zemine sürtünme sesini duyabiliyordum. Bu aynı zamanda çevrenin sessizleştiğinin de bir kanıtıydı.

İmparator’un gelişini gür bir sesle duyuran haberciler ve kılıçlarını çekmiş olan şövalyeler, sanki birer kuklaymış gibi kıpırtısız kaldılar. Haliyle, diz çökmüş olan bizler de başımızı kaldırmadık.

Birkaç an sonra, tahtta oturan birinin varlığını belli belirsiz hissettik.

Bunu, şövalyelerin kılıçlarını kınlarına sokma sesleri takip etti.

Sonrasında sırtımda ve başımın arkasında delici bir bakış hissettim. Her halükarda, üç kişinin ortasındaydım. Bu, temsilci olarak konuşmaya zorlandığım anlamına geliyordu.

“Majestelerini hürmetle selamlarım.”

Selamlamam hitap açısından biraz eksikti ama asgari görgü kurallarını korudum. Zaten saray görgü kuralları hakkında pek bir şey bilmiyordum. Elimden gelenin en iyisi buydu.

Hector olsa daha iyisini yapardı. Burada olsaydı, selamlamamla tam olarak aynı anlama gelen ama üç kat daha uzun ve resmi bir şeyler söylerdi.