Çevirmen: Kül

Bölüm 50

Duruşma salonunun içi değişmemişti, ancak bugün ışıklandırma başından beri alışılmadık derecede parlaktı. Sanki aşağıdakileri gerçek suçluluklarından bağımsız olarak günahkar gibi hissettirmek için tasarlanmış gibi, neredeyse kasıtlı olarak rahatsız ediciydi. Yine de atmosfer geçen seferkinden farklıydı.

Duvara baktım ve nedenini hemen anladım. Bugün duvarda sadece bir kişi vardı.

Deniz yosunu gibi sarkık turkuaz saçlı genç bir adamdı: Başbüyücü Assad. O kadar gizemli biriydi ki.”münzevi” lakabını almıştı.

Neden buradaydı? Merak ettim.

“Geldin.” dedi, ses tonu beni beklediğini gösteriyordu.

Uzaktan yüzünü inceledikten sonra nazikçe selam verdim. “Sizinle tanışmak güzel. Badniker…”

“Daha fazla resmi selamlamaya gerek yok.” diye Assad sözümü kesti.

“Evet.”