Bölüm 94

Çevirmen: Kül

Bölüm 94

Luke bir an için kör olduğunu sandı. Duyularını aldatacak kadar yoğun bir karanlık onu sardı.

Körlük…

Belki de bu tamamen yanlış değildi. Luke görme yetisini kaybetmemişti, ama dünya ışığını kaybetmişti.

Bu sırada, her yönden kahkahalar yankılanıyordu.

Eski gri ağaçların buruşuk yüzleri yara izleri gibi çatladı ve hep bir ağızdan çılgın kahkahalar patladı. Ormanı kaplayan karanlık, ormanın kalbine doğru içe doğru çekilerek dağıldı. Sonra şekil aldı ve hayatta kalanlar buna tanık oldu.

İnanılmaz derecede devasa bir varlık önlerinde belirdi. Ormanın onlarca metre yüksekliğindeki ağaçları bile onun yarısı kadar bile değildi. Siyah bir kumaş şelale gibi vücudunu örtüyordu ve kafasında beyaz kemiklerden yapılmış bir taç vardı.

“Ahhh…!” Juan, kanlar içinde, coşkulu bir kahkaha attı. “Ahop, efendim!”

Ahop yavaşça bakışlarını indirdi. Bu, ismine bir yanıt gibi gelmedi.