Bölüm 263

Orta Diyar ile İblis Diyarı’nı birbirine bağlayan geçit olan Cehennem Kapısı’nın yakınında konuşlanan Kara Ejder Şövalyeleri oldukça tekdüze bir rutine sahipti. Yaptıkları tek şey talim yapmak ve nöbet tutmaktı.

Tesisleri de ana ailenin malikânesindekilere kıyasla oldukça köhneydi; ancak sırf talim yapabilsinler diye yüzlerce şövalyeyi aynı anda bir ileri bir geri ışınlamak da pek pratik değildi. Canavarların ne zaman hücum edeceğini asla bilemezlerdi ve belirtileri fark etmek, alarm vermek ve kuvvetlerin geri kalanını çağırmak için geçen sürede sayısız zayiat verilebilirdi.

Üstelik o sefer kaç düşmanın geleceğini ya da ne tür stratejiler kullanacağını asla bilemezlerdi. Şövalyeler dikkatsiz davranıp enerjilerini talimde tüketirlerse, neredeyse karşılık verme şansı bile bulamadan öldürülürlerdi. Hesaba katmaları gereken tüm bu bilinmeyen değişkenler göz önüne alındığında, Kara Ejder Şövalyeleri diğer tarikatlara kıyasla doğal olarak çok daha katı bir yaşam tarzına bağlı kalıyordu.

Ancak…

“Biliyor musunuz, talim yapmak artık sıkıcı değil; çünkü artık Komutan Leonard’ın bize öğrettiği kılıç ustalığı ve mana geliştirme tekniklerini çalışabiliyoruz,” dedi bir şövalye.

“Aynen öyle. Eskiden yaptığımız tek şey Aura Bıçakları’nı kullanmaya bile fırsat bulamadan beden çalıştırmak ve biraz kılıç tokuşturmaktı,” dedi onlarla birlikte İblis Laneti çalışan başka bir şövalye.

Formları çalışan diğerleri de onaylayarak söze karıştı.

“Evet, Aşkınlık Basamağı’nda kılıç ustalığı ve aura geliştirme çalışmanın bu kadar büyük bir etkisi olacağını bilmiyordum,” dedi biri. “İlk başta bu konuda hevesi olmayanlar bile metinleri uykularında ezbere okuyabiliyor.”

“Cardenaslar böyle bir yaklaşımı akıllarının ucundan bile geçirmemişti. Elbette biçimsiz kılıç sanatını her durumda kullanabilirsiniz ama belirli düşmanlara karşı belirli bir tarz uygulamak insana büyük bir avantaj sağlıyor.”