Bölüm 204

Bunun sebebi muhtemelen alışılmadık derecede sert esen kuzey rüzgârıydı. Yaklaşan Raymond’ın üzerindeki pelerinin kapüşonu, o rüzgâr yüzünden başından sıyrılmıştı.

Çırp—

Ay ışığında ortaya çıkan yüz, artık bir insana ait değildi. Cilt çatlamış ve kül rengine dönmüştü; çürük kökler gibi siyah, şişmiş damarlar tüm yüzüne yayılmıştı. Bir zamanlar berrak ve kararlı olan gözler bulanıklaşmış, beyazımsı bir tabakayla kaplanmış ve odaklarını yitirmişti.

“Uuuh…”

Yapış yapış bir iniltiyle birlikte ağzının kenarlarından kurumuş kan ve tükürük damlıyordu. Yarı açık çenesi, kasılmalarla sarsılmaktan bir an olsun geri durmuyordu. Gunther ona sessizce baktı ve kılıcını daha sıkı kavradı.

…Audrey’ye olduğu gibi, onun da akıl sağlığını koruması ve hayatta tutulması mümkün olabilirdi. Fakat görünen o ki, Raymond’dan neredeyse hiçbir şey kalmamıştı.

İnançları, öfkesi, anıları; hepsi silinmiş ve yerle bir edilmişti. Geriye sadece dövüş içgüdüsü derisine kazınmış et yığını kalmıştı.

Vın—

Rüzgârın şiddetle uğuldadığı o anda, Raymond’ın silüeti bulanıklaştı.