Bölüm 149

Çevirmen: Kül

Bölüm 149

Odama döndüm ve tanıdık bir yüz gördüm. “Hector ağabey?”

“Evet.” Hector valizlerini düzenliyor gibiydi. Beni fark etmişti ama yüzünü yarı dönük tutuyordu.

Ceketimi askıya asarken sordum.”Son zamanlarda seni bulmak zor oldu. Nerede uyuyordun?”

“Dövüş sanatları salonunun içinde bir dinlenme odası var. Birkaç gün orada kaldım.” diye cevapladı. “Sana daha önce söylemediğim için özür dilerim. O kadar dalmıştım ki, konsantrasyonumu bozmak istemedim.”

“Özür dilemene gerek yok. Kendini çok zorlama yeter.” dedim.

“Evet.” diye mırıldandı.

Bir an Hector’un sırtını inceledim. İlk bakışta yüzünün bir tarafı hafifçe şişmiş görünüyordu. İnsanları okumakta keskin bir sezgim olduğu için bunu anlayabiliyordum. Bu, bir antrenman yaralanmasından daha fazlasıydı. Bazen yaralar, daha derin bir kötülüğü ortaya çıkarır. Bu da o durumlardan biriydi.

Boynumu ovuşturarak.”Gece havası çok güzel. Bir yürüyüşe çıkacağım.” dedim.