Bölüm 150

Çevirmen: Kül

Bölüm 150

Evan’ın odasına adımımı attıktan kısa bir süre sonra, tavanın ortasında siyah bir su birikintisi oluştu. Kalın siyah su damlaları, fırça darbeleri gibi duvarlardan aşağı süzülüyordu. Birkaç saniye içinde, küçük oda karanlık tarafından yutuldu. Beni içeriye götüren Evan, ses çıkarmadan ortadan kaybolmuştu.

Karanlığın içinden bir yerlerden hafif bir kahkaha yankılandı. Ani karartmadan rahatsız olan ağrıyan gözlerimi ovuşturup.”Hava güzel. Neden perdeleri kapatıyorsun? Sen ne tür bir karanlığın çocuğusun?” diye mırıldandım.

Çevremdeki ortamı sakin bir şekilde incelerken saçma sapan şeyler söylüyordum. Duvarı siyah boyamakla o kadar derin bir karanlığa gömülmezdi. Evan bir tür yetenek kullanmış olmalıydı. Etrafımdaki alan, basit bir oda için çok fazla geniş geliyordu.

Duyularım dar odanın sınırlarının çok ötesine uzanarak her yöne yayıldı. Karanlıkta sessizce ilerledim. Yaklaşık yirmi adım attıktan sonra, sağdan sürünen bir gölge bana yaklaştı. Kolaylıkla yanından geçip bir yumrukla karşılık verdim. Dökülen mürekkep gibi dağıldı, ama hiçbir darbe hissetmedim. Sanki çamurlu suya vurmuş gibiydim.

“Bundan sonra sorularıma dürüstçe cevap versen iyi olur.” Evan’ın sesi karanlıktan yükseldi, her yönden bir mağara gibi yankılandı, bu da onun tam yerini tespit etmeyi zorlaştırdı.

“Ya reddedersem?” diye meydan okudum.

“Sonsuza kadar burada mahsur kalırsın.” diye uyardı.

Alaycı bir şekilde gülümsedim. “Korkutucu. Devam et, sor.”