Çevirmen: Kül

Bölüm 80

Hector’un durumu felaketten farksızdı. Kanlar içindeydi, tanınmaz haldeydi, ama en çok endişe verici olan yaraları değildi. Tamamen bitkin düşmüş olmasıydı. Etrafında kurt leşleri dağılmıştı, acımasızca savaştığının acımasız kanıtları. Belli ki neredeyse bütün gün kılıcını sallamıştı.

Saldıran kurdu yumrukladım, alevlerle kaplı yumruğum onun alt çenesine çarptı. Çene kemiği ve dişlerinin parçalandığını hissetmek çok canlı ve içgüdüsel bir duyguydu.

Tereddüt etmeden iki elimle kocaman yelesini yakaladım, parmaklarımın altında sert kürkünü hissettim ve kurdu geriye doğru fırlattım. Kurt, saldırıya yeni başlamış olan diğer iki kurda çarptı, onların tökezlemesine ve düşen akrabalarına dönmelerine neden oldu, çeneleri kendi türlerinin leşlerini parçaladı.

Kalan kurtlar sendelediğinde, bir sonraki hamlemi yaptım: Beyaz Güneş Stili’nin 2. Hamlesi, Ateş Çarkı.

Belki de ara sıra Ruh Yeşimi ile yaptığım pratiklerin etkisiyle, bu sefer Ateş Çarkı önceki boyutunun iki katına genişledi ve kurtların üzerine patladı.

Geri kalanlar…

Dört ya da beş kurt kaldığını tahmin ettim, ama onları öldürmeme gerek yoktu. Grubun geri kalanı zaten kendi paylarına düşeni halletmişti.

Charles, macesini hassas bir şekilde sallayarak, çırpınan bir kurdun omurgasını ezdi.